Jeśli coś wydarzyło się nagle albo bardzo się nasiliło. Jeśli masz poczucie, że grunt się osunął: zdarzył się wypadek, przemoc, rozpad relacji, konflikt, utrata pracy, traumatyczne zdarzenie w rodzinie lub w społeczności. Jeśli jest chaos w głowie, drżenie w ciele, bezsenność, ataki paniki, poczucie odklejenia albo totalna bezradność.

 

W kryzysie nie zaczynamy od „analizy linii życia”. Zaczynamy od stabilizacji i planu. Porządkujemy, co jest pilne, co jest do zrobienia dziś, co jutro. Szukamy punktu oparcia na najbliższe 24–72 godziny.

 

Pierwszy krok: umów rozmowę wstępną lub napisz jedno zdanie: „to jest pilne”.

Jeśli minęło już trochę czasu od trudnego emocjonalnie doświadczenia, a Ty nadal jesteś jak w stanie nieustającego alarmu. Wracają obrazy, wspomnienia, koszmary. Unikasz miejsc lub tematów. Jesteś nadmiernie czujna/czujny albo przeciwnie: odrętwiała/odrętwiały. Masz poczucie winy, wstydu, czujesz gniew, złość, masz trudności w zaufaniu drugiemu człowiekowi. Czasem ciało reaguje szybciej niż myśli.

 

W pracy z traumą chodzi o odzyskanie poczucia bezpieczeństwa, wpływu i spójności. Dobieramy sposób pracy tak, żeby był bezpieczny i adekwatny do Twoich zasobów.

 

Pierwszy krok: rozmowa wstępna, w której ustalimy, czy to jest trauma, co ją dziś podtrzymuje i jaka ścieżka będzie najlepsza.

​

Jeśli choroba (Twoja lub bliskiej osoby) zmieniła wszystko. Jeśli czujesz lęk, bezradność, złość, zmęczenie. Jeśli nie wiesz, jak rozmawiać z członkami rodziny. Jeśli boisz się o przyszłość albo masz wrażenie, że życie „zawęziło się” do leczenia. Jeśli jesteś bliską osobą i nagle to Ty musisz być silna/silny.

 

W tym obszarze pomagamy nie tylko „radzić sobie emocjonalnie”. Pomagamy dźwigać decyzje, rozmowy, relacje, odkrywać poczucie sensu, nadawać znaczenie, nazywać przeciążenie i samotność, która często pojawia się w chorobie.

 

Pierwszy krok: napisz, po czyjej stronie jest choroba (Twojej czy bliskiej osoby) i co jest teraz najtrudniejsze. To wystarczy.

​

Jeśli opiekujesz się dorosłym bliskim i masz poczucie, że żyjesz „na ciągłym dyżurze”. Jeśli jesteś zmęczona/zmęczony tak, że odpoczynek nie działa. Jeśli czujesz poczucie winy, złość, żal, pustkę. Jeśli nie masz przestrzeni na siebie. Jeśli rodzina nie współdzieli odpowiedzialności. Jeśli boisz się, że nie wytrzymasz.

 

W pracy z opiekunem rodzinnym nie chodzi o motywowanie do bycia jeszcze dzielniejszą/dzielniejszym. Chodzi o granice, realne odciążenie, plan, rozmowy w rodzinie i ochronę Ciebie jako osoby. Opiekun też jest człowiekiem, nie funkcją.

 

Pierwszy krok: Umów bezpłatną konsultację lub napisz jedno zdanie: „opiekuję się dorosłym bliskim i nie mam już siły”.

​

Jeśli umarł ktoś, kto być ważną osobą w Twoim życiu a świat nie chce się zatrzymać ani ułożyć. Jeśli wszystko w Twoim życiu „stoi”, choć czas mija. Jeśli czujesz pustkę, wściekłość, poczucie winy, wstydu, odrętwienie, lęk. Jeśli żałoba jest po nagłej śmierci, po samobójstwie, po przemocy, po zdarzeniu traumatycznym. Albo jeśli czujesz, że inni już „oczekują, że będzie Ci lepiej”, a Ty nie potrafisz.

 

Żałoby nie przyspiesza się radami. Ale można jej doświadczyć bez samotności i bez wstydu. Można nauczyć się żyć z brakiem, nie tracąc siebie. Jeśli żałoba zaczyna zamieniać się w utknięcie, mamy sposoby pracy, które są czułe i konkretne.

 

Pierwszy krok: nie musisz opowiadać wszystkiego. Umów bezpłatną konsultację lub napisz: „jestem po stracie i nie daję rady”.